Decacorona

 …Eén voor één vult het scherm zich met de vrienden. Peter heeft een verhaal voor hen in petto. Het is een lang verhaal. Daarom neemt hij meteen het woord zodra iedereen zich heeft gemeld. "Jongens en meisjes, hebben jullie genoeg te drinken en te eten voorhanden? Het wordt een lange zit dit keer", zegt Peter tegen zijn scherm. Hij begint: “Wat een geweldig avontuur had hij beleefd. En wat een gevaarlijk avontuur ook.  Jake Durham werkte al twaalf jaar op de Amerikaanse ambassade in Rusland, in de vestiging in Sint Petersburg. De aanvankelijke blijdschap over zijn aanstelling daar verdween helaas al snel. De eerst jaren waren vrij saai geweest; het dagelijkse werk als ambtenaar bood niet veel variatie, het salaris was matig. Door de jaren heen specialiseerde hij zich langzamerhand tot IT specialist. Maar ook dat begon hem op den duur te vervelen.  Ook privé viel er niet veel te beleven. Sint Petersburg was natuurlijk een mooie stad, maar buiten de musea viel er niet bijst...

…Na een rustige Kerst, waarop onze vrienden elkaar niet voor een verhaal hebben opgezocht, is er weer een aflevering van De Cultuurmuur. Eén voor één verschijnen de leden in beeld. Tanja wil vandaag een verhaal vertellen. “Het was een vreemde Kerst, dat zal voor jullie ook gelden”, zegt ze. “Ik hoorde via-via een verhaal dat zó als kerstverhaal kan doorgaan. Er is één maar… Het Virus speelt wel een rol in dit verhaal, terwijl we hadden afgesproken dat het coronaloze verhalen zouden zijn.” Vrijwel iedereen laat weten dat hen dat niet uitmaakt. Willem knikt ook. "Laat maar horen, we zijn benieuwd".  “Op kerstochtend hoorde ik over de geschiedenis van Ursula die in de Harz in Duitsland woont. Zij is trucker en zat met haar vrachtwagen vast in Hull, Engeland. Zoals jullie weten is Het Virus nogal virulent in Engeland waardoor het moeilijk is om het eiland te verlaten. Samen met nog duizenden vrachtwagenchauffeurs stond zij in de file voor de veerboot. Vlak voor Kerst kregen zij...

…”Vrolijke Kerst!” “Fijne Kerst, jongens… en meisjes!” “Hallo, lieve mensen.” Eén voor een verschijnen de vrienden van de Cultuurmuur in kerstige kleren online. Op veel achtergronden zijn de lichtjes van de kerstbomen te zien. Een enkel kind springt achter zijn vader en moeder. Een kat loopt over een toetsenbord en kijkt recht in de camera. In tegenstelling tot alle andere afleveringen verschijnt Willem als laatste in beeld. Hij gaat het verhaal vertellen. “Ja, ik had het jullie beloofd, mensen. Het verhaal en… niet schrikken maar het gaat over Kerst.” Erica tovert een smiley op haar scherm. Karel twee klappende handjes. “Misschien komt het jullie bekend voor”, vervolgt Willem. “Dat kan dan kloppen, want ik heb het niet van mezelf.” “In die tijd kondigde keizer Augustus een decreet af dat alle inwoners van het rijk zich moesten laten inschrijven. Deze eerste volkstelling vond plaats tijdens het bewind van Quirinius over Syrië. Iedereen ging op weg om zich te laten inschrijven, iede...

 …”Ja, mensen, nog één dag en dan is het Kerst”, zegt Willem tegen zijn vrienden van de Cultuurmuur. “Laten we dan in ieder geval ook even online komen voor een kort verhaal.” Alle vrienden zijn ermee akkoord. Er zijn veel plannen om met partners, gezinnen of vrienden bij elkaar te komen. Maar alles binnen het mantra van maatregelen. Voordien heeft Jean nog een verhaal in petto. “Voor velen misschien wel een bekend verhaal, maar toch. Het is er eentje uit de Griekse oudheid, maar heeft wel iets met deze tijd te maken.” Hij begint te vertellen: “Prometheus en zijn broer Epimetheus hadden van Zeus de opdracht gekregen om de mens te maken. Zij maakten de man. Maar, omdat die man ongelukkig was, stal Prometheus een brandende toorts uit Olympus en schonk de mensheid het vuur. Zeus vond dit verraad zo erg dat hij de mensheid wou straffen. Om Prometheus en Epimetheus niet te beledigen, deed hij dit niet rechtstreeks. Hij beval Hephaistos om uit water en aarde een vrouw te vormen. Daarna s...

 ...”Het zijn rare dagen”, zegt Louise tegen Hella die in het online vierkantje naast haar blok is verschenen. Hella knikt. “Ja, het is wel een gemeenplaats, maar we leven in een klotetijd. Nu hoor ik dat er een besmettelijke variant van Het Virus is opgedoken, het is kutweer en we moeten binnenblijven”, zegt Hella, grofgebekt als altijd. “Toch was het wel ok dat we gisteren niet bij elkaar kwamen”, vindt Louise. “Ik heb gisteren de hele dag in mijn boek gelezen en hoefde me nog niet druk te maken over een verhaal. Dat heb ik net pas gedaan." Louise staat voor vandaag op de rol om een verhaal te vertellen.  Willem, die zoals de meeste keren de leiding neemt, begroet alle vrienden zodra ze in beeld verschijnen en hun micro en camera aan hebben gezet. “Het woord is aan Louise. Zij zal ons een oud volksverhaal vertellen.” “Er was eens een oude, gierige Franse baron, die een heleboel boerderijen bezat. Al zijn boerderijen werden gemanaged door boeren, die door de baron zelf waren ...

…Onze vrienden zijn op deze mistige zaterdagmiddag vroeg online. Zoals gewoonlijk is Willem de eerste die oppopt. Al snel volgt de rest. De voltallige vriendengroep is er. “Het is vandaag een bijzondere dag”, zegt Willem, "want het is de zestigste keer dat we bij elkaar komen vanwege Decacorona. I k wil vandaag een kort verhaal vertellen. I k herinnerde me deze vertelling vannacht toen ik niet kon slapen.” De vrienden knikken, ze zijn benieuwd. “Een paar jaar geleden is een wijs mens overleden. Ik mis hem nog steeds. Hij vertelde met enige regelmaat parabels, vertellingen en sprookjes met een boodschap. Als hij verhalen vertelde werd het nooit vervelend, gelukkig maar, want moralistische vertellers vind ik al snel drammerig worden. Dit was één van zijn verhalen die hij ergens had opgeduikeld:” “Er was eens een man die zich verbaasde over de dingen die de mensen elkaar vertelden. Zo ook over de hemel en de hel. Mensen hadden het erover dat de hemel een goede plaats was en de he...

…Wanneer alle vrienden online zijn, bedankt Willem zijn goede vriend Eric voor zijn verhaal van gisteren. Hij geeft het woord aan Louise.  “Mijn verhaal gaat over een mooie droom”, zegt ze. “Ik vind het een grappig verhaal over een gewonnen weddenschap en, nee, het is niet van mij. Het is een story uit de Toscaanse verhaaltraditie. Ik had geen inspiratie voor een zelfbedacht verhaal.” Louise begint te vertellen:  “Drie vrienden kregen onderdak in een eenzame herberg. De waard zei voordat de vrienden naar bed gingen dat hij niet genoeg eten had voor een gezamenlijk ontbijt van de mannen. "Het spijt me, heren, ik ben door mijn voorraad heen. Ik heb nog wel een homp brood, een stuk worst en een slok wijn, maar dat zal alleen genoeg zijn voor één van u." De vrienden lieten hun plezier hierdoor niet bederven. Ze bedachten een plan voor wie van hen drieën het eten zou krijgen. Wie van hen de volgende ochtend de indrukwekkendste droom, en dat mocht zijn de mooiste of de akeligste, k...

..."Heerlijk, jongens, ik heb jullie gemist". Eric wil zo snel mogelijk zijn korte verhaal van vandaag gaan vertellen, maar Willem wijst hem er op dat nog niet iedereen online is. Pas als Cath ook op het scherm verschijnt, is De Cultuurmuur compleet. Eric begint:  “In deze periode zat ik vaak in de trein. Ik ging dan bijna wekelijks van Tilburg naar Utrecht. Poeh, dat is al lang geleden; het zal de jaren 80 zijn geweest. Aangezien ik in Tilburg opstapte, had ik zowat een hele coupé voor mezelf. Het was altijd een saai stuk: Tilburg, weilanden, Den Bosch, weilanden, nog meer weilanden en dan Utrecht. Van de Brabantse rust naar de drukte van de stad en dat iedere woensdag opnieuw. De volgende dag hetzelfde stuk weer, maar dan de andere kant op. Na een aantal weken begonnen ze me op te vallen, een jongen en een meisje op het perron van Den Bosch. Te midden van alle passagiers die in en uit moesten stappen, stonden zij tegen elkaar aan. De mensen als krioelende mieren op het perr...

  …”Leon, man, ben je er weer?’ Willem begroet Leon die hij vorige week nog fysiek tegenkwam op weg naar zijn werk. Ditmaal geen elleboogtikken, maar vriendelijke blikken via het scherm van de laptop. Dan is daar ook Karin in beeld. Ze vertelt een heel verhaal tegen twee paar ogen die onbegrijpend kijken. “Unmute”, roepen Leon en Willem tegelijk. “Ja, tuurlijk mensen. Jullie horen me nu, hè? Nou, ik was dus aan het vertellen dat het gisteren op school dramatisch was. De kinderen moest ik voorbereiden op hun online lessen, de viering moest ik erdoor heen jassen dus even geen bekendmaking door keizer Augustus maar gewoon Jozef en Maria die in een stal sliepen , een   kindje kregen en veel bezoek ontvingen . Nou, toen de kerstversiering die maar een paar dagen had gehangen weggedaan, de kinderen hun knutselwerkjes in een tasje laten doen, … sorry…sorry…verdomme!...het is ook wat veel allemaal.” Haar treurige litanie wordt onderbroken door Louise. Die wil net wat zeggen als Cath...

…”Heerlijke recepten”, zegt Maria wanneer ze als allerlaatste online komt. Theo beaamt het. Ook hij heeft de recepten uit het verhaal van Willem in de afgelopen twee dagen gemaakt. Dan neemt Erik, de voortrekker van dit moment, het woord. “Vandaag gaat Kai ons bezighouden met een verhaal. Hij liet zich inspireren door het thema herinneringen heeft hij mij toevertrouw.” Kai knikt. En wanneer hij gaat praten wordt zijn kader op het scherm groter, een nieuwe gadget van de app. ”Pas op dat je herinneringen met je aan de haal gaan. Vervelende herinneringen moet blijven waar ze zijn en behoren geen nare gevolgen te hebben in het nu”, zegt Kai voordat hij van wal steekt. “Kilometer na kilometer rende ze over de band terwijl het zweet over haar voorhoofd gutste. Met de handdoek die in haar nek hing, depte ze de ergste nattigheid weg terwijl ze ondertussen een slok mineraalwater nam uit een plastic herbruikbaar flesje. Een oorverdovende pieptoon gaf aan dat de plicht er bijna opzat. De weg on...

…”Op veler verzoek krijgen jullie vandaag ook de recepten uit mijn verhaal van gisteren”, zegt Willem. Hij gaat vandaag verder met zijn verhaal over Alfons en Joachim, de eerste is een wees en de tweede een zoon van een boer/herbergier. “De winter was heel koud geweest, zo koud dat in het voorjaar duidelijk werd dat alle citroenbomen en wijnstokken kapot waren gevroren. Wat een pech, want nu kon Anna deze zomer niet meer schitteren op het jaarfeest met haar Citroenpudding van Mevrouw. De boer en tevens achteroom van Alfons besloot dat de wees vijf nieuwe jonge citroenboompjes moest gaan ophalen bij de gaard van zijn broer, vijf dagen lopen hier vandaan. Joachim werd op pad gestuurd om vijf nieuwe jonge wijnstokken op te halen bij zijn tante die een boerderij had op drie dagen lopen afstand. Ze kregen allebei een grote rugzak met eten mee voor onderweg en om de planten in terug te vervoeren. Alfons vond de tocht een welkome afwisseling in zijn eentonige bestaan. Hij had er zin in en...

…Vandaag komen onze vrienden weer virtueel bij elkaar. Lang niet iedereen is aanwezig. Het aanstaande lange weekend met mooi weer heeft een aantal vrienden doen besluiten een paar dagen erop uit te gaan. Erik geeft Willem het woord. Hij heeft twee verhalen in petto waarin kookkunsten een hoofdrol vervullen. “Ik vertel jullie vandaag het eerste verhaal over Alfons en Joachim. Morgen krijgt het een vervolg.” “Alfons en Joachim laten ons zien dat wie zijn talenten goed gebruikt, zijn doel bereikt. Alfons was als weesjongen op de grote boerderij van zijn achteroom gekomen. Zoals meer wezen op de boerderij annex herberg, moest hij werken. Hij deed simpele klussen zoals de stal uitmesten, druiven plukken, wolven klemmen plaatsen en geiten melken. Maar eigenlijk kon hij veel meer dan dat er van hem werd gevraagd. Na het middageten wanneer de meesten onder de boom bij de pomp even hun ogen sloten, sloop hij vaak naar de keuken waar Anna, de keukenmeid al bezig was met het avondeten. Zij vond...

…”Nou, dat was weer een opbeurend verhaal gisteren”, zegt een zwart vierkantje onderaan het beeldscherm. Het is Theo en hij heeft de video nog niet aan gezet. “Camera!”, roept zijn buurman tevens voortrekker van deze week, Erik. Theo verschijnt in beeld. “Ja, wat ik wilde zeggen is dat ik het een mooi verhaal vond. Mooie sfeerbeelden. Maar wel een beetje mysterieus. En ik werd er wat somber van. Zo’n moeder die niet meer goed weet wat er gaande is. In het verleden leeft. Grijs en grauw.” Myra beaamt de mistigheid van het vorige verhaal. Ook zij werd erdoor geraakt. “Je leeft even in een andere wereld. Dat was toch ooit de bedoeling van onze samenkomsten? We wilden even weg zijn uit de dagelijkse praktijk die doordrenkt was van de ziektedreiging, Het Virus. Ik vind het dat het leven van alledag nog steeds in het teken staat van Het Virus. Je kunt geen tweet, krant of nieuwspost lezen of het gaat er wel over. Op televisie, de podcasts…alles heeft er wel een link mee. Het is juist heerl...

…"Nou, dat was weer een ouderwets boevenverhaal", zegt Erik, de voortrekker van deze week. Hij bedankt Petra. Wanneer iedereen op het beeldscherm is verschenen geeft hij het woord aan Marcel.  "Ik zit aan mijn moeders tafel. Ik laat de berichten in mijn familie-WhatsAppgroep ongelezen en ik staar naar de klok in de bovenhoek van mijn telefoonscherm. Ma doolt door het oude huis en praat tegen me vanuit de andere kamer. “Arjen. Het is weer gebeurd,” zegt ze. “Wat zoek je?” “Mijn roze… ach. Ding. Jas.” “Je bedoelt je vest?” “Ja.” “Hierzo.” “… Had ik hem dan daar gelaten?” Ik ontfrommel het vest terwijl ze de kamer binnen komt. Ik sta op en drapeer het over haar schouders. Ze voelen klein en benig als dat van een kind. “Goed? Zullen we dan maar eens een ritje gaan maken?” zeg ik. “Dankje, mop. Ik vergeet alleen weer iets… iets anders. Hè, bah.” “We hebben alles, ma. Laten we naar de auto gaan.” “Nee, nee… Het is echt iets.” Ze zet een hand in ha...