Decacorona

..."Heerlijk, jongens, ik heb jullie gemist". Eric wil zo snel mogelijk zijn korte verhaal van vandaag gaan vertellen, maar Willem wijst hem er op dat nog niet iedereen online is. Pas als Cath ook op het scherm verschijnt, is De Cultuurmuur compleet. Eric begint:  “In deze periode zat ik vaak in de trein. Ik ging dan bijna wekelijks van Tilburg naar Utrecht. Poeh, dat is al lang geleden; het zal de jaren 80 zijn geweest. Aangezien ik in Tilburg opstapte, had ik zowat een hele coupé voor mezelf. Het was altijd een saai stuk: Tilburg, weilanden, Den Bosch, weilanden, nog meer weilanden en dan Utrecht. Van de Brabantse rust naar de drukte van de stad en dat iedere woensdag opnieuw. De volgende dag hetzelfde stuk weer, maar dan de andere kant op. Na een aantal weken begonnen ze me op te vallen, een jongen en een meisje op het perron van Den Bosch. Te midden van alle passagiers die in en uit moesten stappen, stonden zij tegen elkaar aan. De mensen als krioelende mieren op het perr...

  …”Leon, man, ben je er weer?’ Willem begroet Leon die hij vorige week nog fysiek tegenkwam op weg naar zijn werk. Ditmaal geen elleboogtikken, maar vriendelijke blikken via het scherm van de laptop. Dan is daar ook Karin in beeld. Ze vertelt een heel verhaal tegen twee paar ogen die onbegrijpend kijken. “Unmute”, roepen Leon en Willem tegelijk. “Ja, tuurlijk mensen. Jullie horen me nu, hè? Nou, ik was dus aan het vertellen dat het gisteren op school dramatisch was. De kinderen moest ik voorbereiden op hun online lessen, de viering moest ik erdoor heen jassen dus even geen bekendmaking door keizer Augustus maar gewoon Jozef en Maria die in een stal sliepen , een   kindje kregen en veel bezoek ontvingen . Nou, toen de kerstversiering die maar een paar dagen had gehangen weggedaan, de kinderen hun knutselwerkjes in een tasje laten doen, … sorry…sorry…verdomme!...het is ook wat veel allemaal.” Haar treurige litanie wordt onderbroken door Louise. Die wil net wat zeggen als Cath...

…”Heerlijke recepten”, zegt Maria wanneer ze als allerlaatste online komt. Theo beaamt het. Ook hij heeft de recepten uit het verhaal van Willem in de afgelopen twee dagen gemaakt. Dan neemt Erik, de voortrekker van dit moment, het woord. “Vandaag gaat Kai ons bezighouden met een verhaal. Hij liet zich inspireren door het thema herinneringen heeft hij mij toevertrouw.” Kai knikt. En wanneer hij gaat praten wordt zijn kader op het scherm groter, een nieuwe gadget van de app. ”Pas op dat je herinneringen met je aan de haal gaan. Vervelende herinneringen moet blijven waar ze zijn en behoren geen nare gevolgen te hebben in het nu”, zegt Kai voordat hij van wal steekt. “Kilometer na kilometer rende ze over de band terwijl het zweet over haar voorhoofd gutste. Met de handdoek die in haar nek hing, depte ze de ergste nattigheid weg terwijl ze ondertussen een slok mineraalwater nam uit een plastic herbruikbaar flesje. Een oorverdovende pieptoon gaf aan dat de plicht er bijna opzat. De weg on...

…”Op veler verzoek krijgen jullie vandaag ook de recepten uit mijn verhaal van gisteren”, zegt Willem. Hij gaat vandaag verder met zijn verhaal over Alfons en Joachim, de eerste is een wees en de tweede een zoon van een boer/herbergier. “De winter was heel koud geweest, zo koud dat in het voorjaar duidelijk werd dat alle citroenbomen en wijnstokken kapot waren gevroren. Wat een pech, want nu kon Anna deze zomer niet meer schitteren op het jaarfeest met haar Citroenpudding van Mevrouw. De boer en tevens achteroom van Alfons besloot dat de wees vijf nieuwe jonge citroenboompjes moest gaan ophalen bij de gaard van zijn broer, vijf dagen lopen hier vandaan. Joachim werd op pad gestuurd om vijf nieuwe jonge wijnstokken op te halen bij zijn tante die een boerderij had op drie dagen lopen afstand. Ze kregen allebei een grote rugzak met eten mee voor onderweg en om de planten in terug te vervoeren. Alfons vond de tocht een welkome afwisseling in zijn eentonige bestaan. Hij had er zin in en...

…Vandaag komen onze vrienden weer virtueel bij elkaar. Lang niet iedereen is aanwezig. Het aanstaande lange weekend met mooi weer heeft een aantal vrienden doen besluiten een paar dagen erop uit te gaan. Erik geeft Willem het woord. Hij heeft twee verhalen in petto waarin kookkunsten een hoofdrol vervullen. “Ik vertel jullie vandaag het eerste verhaal over Alfons en Joachim. Morgen krijgt het een vervolg.” “Alfons en Joachim laten ons zien dat wie zijn talenten goed gebruikt, zijn doel bereikt. Alfons was als weesjongen op de grote boerderij van zijn achteroom gekomen. Zoals meer wezen op de boerderij annex herberg, moest hij werken. Hij deed simpele klussen zoals de stal uitmesten, druiven plukken, wolven klemmen plaatsen en geiten melken. Maar eigenlijk kon hij veel meer dan dat er van hem werd gevraagd. Na het middageten wanneer de meesten onder de boom bij de pomp even hun ogen sloten, sloop hij vaak naar de keuken waar Anna, de keukenmeid al bezig was met het avondeten. Zij vond...

…”Nou, dat was weer een opbeurend verhaal gisteren”, zegt een zwart vierkantje onderaan het beeldscherm. Het is Theo en hij heeft de video nog niet aan gezet. “Camera!”, roept zijn buurman tevens voortrekker van deze week, Erik. Theo verschijnt in beeld. “Ja, wat ik wilde zeggen is dat ik het een mooi verhaal vond. Mooie sfeerbeelden. Maar wel een beetje mysterieus. En ik werd er wat somber van. Zo’n moeder die niet meer goed weet wat er gaande is. In het verleden leeft. Grijs en grauw.” Myra beaamt de mistigheid van het vorige verhaal. Ook zij werd erdoor geraakt. “Je leeft even in een andere wereld. Dat was toch ooit de bedoeling van onze samenkomsten? We wilden even weg zijn uit de dagelijkse praktijk die doordrenkt was van de ziektedreiging, Het Virus. Ik vind het dat het leven van alledag nog steeds in het teken staat van Het Virus. Je kunt geen tweet, krant of nieuwspost lezen of het gaat er wel over. Op televisie, de podcasts…alles heeft er wel een link mee. Het is juist heerl...

…"Nou, dat was weer een ouderwets boevenverhaal", zegt Erik, de voortrekker van deze week. Hij bedankt Petra. Wanneer iedereen op het beeldscherm is verschenen geeft hij het woord aan Marcel.  "Ik zit aan mijn moeders tafel. Ik laat de berichten in mijn familie-WhatsAppgroep ongelezen en ik staar naar de klok in de bovenhoek van mijn telefoonscherm. Ma doolt door het oude huis en praat tegen me vanuit de andere kamer. “Arjen. Het is weer gebeurd,” zegt ze. “Wat zoek je?” “Mijn roze… ach. Ding. Jas.” “Je bedoelt je vest?” “Ja.” “Hierzo.” “… Had ik hem dan daar gelaten?” Ik ontfrommel het vest terwijl ze de kamer binnen komt. Ik sta op en drapeer het over haar schouders. Ze voelen klein en benig als dat van een kind. “Goed? Zullen we dan maar eens een ritje gaan maken?” zeg ik. “Dankje, mop. Ik vergeet alleen weer iets… iets anders. Hè, bah.” “We hebben alles, ma. Laten we naar de auto gaan.” “Nee, nee… Het is echt iets.” Ze zet een hand in ha...