Decacorona

…”Mensen”, begint Taco wanneer de laatste vriend online is gekomen, “we hebben zitten slapen. Ik zou gisteren mijn taken hebben overgedragen aan de volgende die voor moderator, of voortrekker zo jullie willen, gaat spelen. Helemaal vergeten. Dus, ik wil mijn rol eerst maar overdragen. We hadden afgesproken dat de moderator van dienst een opvolger aanwijst. Hella, wil jij deze schone taak de komende week op je nemen?” Hella knikt van rechtsonder het beeldscherm. “Ik heb ook meteen een verhaal te vertellen. Meer een vreemd verhaal. Zal ik beginnen?” Instemmend gemompel klinkt uit het beeldscherm. “Het is al een flink aantal jaar geleden gebeurd maar het blijft heel maf. Het speelde zich af in de tijd dat er nog volop werd gefotografeerd met camera’s met fotorolletjes. Een collega van een Amerikaanse klant van mijn werk ging met zijn vrouw op reis door Europa. Ze hadden een auto gehuurd en reden over het Franse platteland in de hoop om een leuk pension te vinden. Het was een beetje ...

…”Wie is er aan de beurt voor een verhaal?”, vraagt Taco wanneer het beeldscherm vol gezichten is. “Nou, ja, eh,” zegt Caro”, “ik weet niet of ik aan de beurt ben, maar ik heb wel een verhaal, dat geloof je niet. Zelf bedacht.” “Ga je gang maar”, klinkt het uit het kader van Taco. ”De schoonvader van Mieke ligt op sterven. Hij is al een tijdje ziek en op een zonnige dinsdag in maart verhuist hij naar een hospice in Oss. Midden in de nacht wordt Mieke gebeld door Otto, haar man. Hij zegt dat hij net een telefoontje van Theo kreeg   en dat het niet goed gaat met pa, of ze willen komen. Nu. Direct. Maar Otto is op dat moment in Wenen voor een zakenreis. Daarom moet in ieder geval Mieke zo snel mogelijk naar Oss, ongeveer een uurtje rijden van haar huis. Ze maakt haar zoon Sam wakker. Gelukkig heeft hij zijn rijbewijs al en kan hij zijn moeder naar Oss rijden. Ze gaan samen op pad. Ze vindt het fijn dat Sam er bij is. Het is knus zo samen in de auto, in het donker, op een lege sn...

..."Nou, ik heb vanmiddag geprobeerd een haiku te schrijven, maar dat valt nog niet mee", laat Pim weten zodra hij online komt. Lang nog niet iedereen is op het beeldscherm verschenen en Pim praat maar door. "Hé, Marian, je moet je geluid even aanzetten. Na meer dan veertig keer weet je die toch wel te vinden?" Nu komt er geluid uit het kader waar Marian in zit. "Vergeten!", zegt ze. En ze vervolgt: "Ik heb wel wat met haiku's. Heb je ze zelf gemaakt of van iemand anders, Maartje?" Die antwoordt dat ze ze eerlijk heeft gekregen van iemand anders. Ze heeft er nog twee." Normaal gesproken Krijgt oma iedere dag Mensen op bezoek "Och ja, de oude mensen die er niet uit kunnen", onderbreekt Marian de voordracht. "Dat vind ik nou zó akelig. Mijn oma ook; ze zit maar thuis en er komen alleen mensen van de verzorging. En wij dan, want we gaan haar echt niet in de steek laten. Achtentachtig jaar en nog zelfstandig wonend!...

... Het duurt even, maar dan is bijna iedereen er weer op het beeldscherm. Taco, de man die de boel deze week bij elkaar houdt, telt drie afmeldingen. Vandaag zal Maartje haar vrienden bezighouden. "Jullie weten dat de lengte van een verhaal kan variëren van een paar woorden tot tja, duizenden woorden. Mijn versie van Decamerone, bijvoorbeeld, telt maar liefst 720 bladzijden, inclusief de inhoudsopgave. Dus dat zijn een heleboel woorden." "En wat ben jij vandaag van plan?", vraagt Taco. "Ik voel een kort verhaaltje aankomen." "Wacht maar af", zegt Maartje. "Sorry baas, die call Haal ik niet meer, de afwas Schreeuwt om mijn aandacht" "Ja, dat is een heel kort verhaaltje", verzucht Taco. "Dat was het?" Maartje stuurt hem een verbaasde emoticon. "Nee joh", zegt ze daarna. "Dit is een haiku. Je weet wel. Weet iedereen wat de kenmerken van een haiku zijn? Nou ja, ik vertel het toch maar even. Ik ...

..."Ja, zijn we er allemaal?", klinkt er vanaf een zwart kadertje midden op het beeldscherm. Het is Taco niet gelukt zijn video aan de gang te krijgen. "Wat een verhaal, dat over Ans", zegt Marian. "Het zal je maar gebeuren dat je het doet met je kind en beiden weten niet dat er een familierelatie is. Doet me denken aan een verhaal uit de Griekse mythologie. Ik weet even niet meer welke." Het blijft stil op het scherm. De vriendengroep telt niet veel gymnasiasten. De stilte wordt gebroken door het zwarte kadertje. Taco nodigt de verhalenverteller van vandaag uit: Mischa. Hij heeft voor de verandering een bescheiden verhaal. Maar wel een om op je in te laten werken. Koenraad ging er eens even lekker goed voor zitten.  Dit had hij niet verwacht. Vlak voor het raam van zijn werkkamer vloog een duif richting een hoge conifeer die net niet het glas aantikte.  De duif had een takje in de bek, leek even naar hem te knipogen en landde op een tak. De duif zag...

... Alle vrienden zijn er weer. De omslag van warm en zonnig naar koud en nat weer is vanavond talk of the town. Taco, die van duidelijkheid houdt en immer recht voor zijn raap is, vindt dat er te veel getut wordt. "Loes we zijn benieuwd naar Ans". Ze  begint aan het derde en laatste deel van haar verhaal over Ans. "Ans piekerde zich suf wat ze met het lijk moest doen. De grond in de tuin was stijf bevroren, dus ze kon het ver­geten om hem daar te begraven. Boven­dien bood de tuin geen enkele bescher­ming tegen nieuwsgierige blikken meer. De bomen en de schutting waren alle­maal in de allesbrander verdwenen. Ze kreeg een ingeving, de grond in de kruipruimte van het huis was vast niet zo hard bevroren als de grond buiten. Haar veronderstelling klopte. Kees vond zijn laatste rustplaats onder het huis. De enige getuige was het meisje maar die had door haar onderduikerva­ringen wel geleerd om haar mond te houden. Nadat ze de badkamer uitge­sopt had was er geen spoor v...

..."Mooi verhaal", zegt Taco, als alle vrienden online zijn gekomen. "Ja, vind ik ook. Ik ben benieuwd waar dit eindigt", komt er van linksonder het beeldscherm met ingekaderde hoofden. Tanja zit er klaar voor. Loes vertelt deel twee van haar verhaal: "De tamtam in de wijk was echter goed op gang gekomen. Ze werd uitgescholden voor moffenhoer en niemand wilde meer iets met haar te maken hebben. De buurt zag haar als een paria. Toen ze gesignaleerd was met een Duitse soldaat waren op slag alle goede herinneringen aan Ans gewist. Achter de gordijntjes werd naar haar geloerd, wanneer ze kwam aanlopen. Bij de slager sprak niemand meer tegen haar, erger nog de slager, eens een goede vriend van haar, wilde niet meer helpen. Er was geen eten meer, maar de onderduikers moesten gevoed worden. Ze nam een enorm risico, ze besloot Werner te vertellen van haar verzetsactiviteiten, diep in haar hart wist ze dat ze hem kon vertrouwen. “Waarom vertel je het...